MANOLYA

MANOLYA
Gözlerin manolya gözlerin... 
Bir denizin ahenkle dans edişi gibi baktırmıyorlar başka yöne. 
Dalga dalga git gel yapıyor bakışların, 
Uzaklardan selam getiriyorlar,
Sensiz diyarların feryatlarını fısıldıyorlar kulaklarıma. 
Usul usul esiyorlar ruhuma, 
Ve titretiyor bedenimin en ücra zerrelerini bile. 
Gitmiyor bir türlü dudakların önümden manolya, 
Bir nefes kadar yakın öpülecek dudakların, 
Ve bir öpüş kadar aralanmış bekliyorlar. 
Gözlerin manolya gözlerin, 
Bana en derin acılarımı izlettiriyor her defasında irkilerek uyandığım, 
Ve bir türlü gözlerimi açamadığım hayallerim canlanıyor onlara baktığımda. 
Göz kapaklarım en yorgun haliyle bile mücadele ediyor onlar için. 
Kalbim bir an daha çarpıyor seni görebilmek adına 
Gözlerin manolya gözlerin...

İSMAİL ARIK

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ölüm Ve Ben

Resim
Ölüm bana ilk dokunduğunda daha dokuz günlüktüm. İsmimi ölüm koymuştu benim. O günden beri onun kulağıma fısıldadığı isimle çağırıyorlar beni. Adımla seslenildiği her vakit, ölüm bir kahkaha daha atıyor karşımda. Ölüm bana ilk vurduğunda daha altı yaşındaydım.Başımı okşayan eli hissedemez hale getirmişti beni. Oturduğum dizi, gördüğüm yüzü, öptüğüm eli alıp götürmüştü benden. O gün öyle bir vurmuştu ki, ağlayamadım bile. Onun yerine boğazıma bir şey düğümlendi.Yıllardır yutkunamadım o acıyı ve özlemi. Her nefes alışımda, ölümün tokadı patlıyordu suratıma. Ölüm, her Eylül ayının 27'sinde uğrar bana. Yeni bir yaşa girdikçe, biraz daha büyüdükçe bir adım daha yakından hissettirir nefesini. Büyümek demek, ölümün nefesini bir adım daha yakından hissetmektir benim için. Her şeye rağmen ölüm, ruhuma vurulmuş bir pranga olan bedenimden kurtaracak bir anahtardır. O anahtar zincirlerimi çözene kadar, ölüm bana çok şey borçlu. İSMAİL ARIK
Devamı

ÖYLE

Resim
ÖYLE Öyle soğuk bir hava vardı ki dışarıda, sokağın köşesinde oturmuş dizlerini karnına doğru çekip dizlerinin arasına da ellerini sokmuştu ısınmak için. Başını sokacak bir evi olmadığından ısınmak için yapabileceği tek şey buydu. Yamalı ceketi ve çöpten bulduğu ucu yırtık eldivenler ısınması için yeterli olmuyordu. Kaldı ki, üst gövdesini kapatsa bile bol paçalı kumaş pantolonunun açık yeri soğuğun içine işlemesine davetiye çıkarıyordu. Saçı ve sakalı birbirine girmiş pasaklı bir görünümü vardı. Etrafından geçen kimi insanlar için bir acıma hissiyatına kimisi için de bir tiksinti belirtisi olan yüzlerin buruşmasına neden oluyordu bu hali. Onunsa kendi haliyle ilgili tek düşündüğü onu bu yalnızlığa mahkum eden nedenlerdi. Bugün bu soğukta bile aklı hala oradaydı. İnsanların bakışları, düşünceleri, onu dilenci zannedip önüne para atmaları yakmıyordu canını. Onun canına okuyan şey yalnızlığıydı. Bu yalnızlığı kendisi seçmemişti elbette. Bu onun tercihi değildi. Onun yalnızlı...
Devamı

VAHA

Resim
Dünya aydınlık sabahlarına uyandı.  Kulağım üveyik seslerinde.  Bir mezarın başında çaresiz oturmuşum.  Bir şey diyecek olmuşum,  Ama sadece susmuşum.  En ücrasını arıyorum sokakların,  Kapayıp gözlerimi dalmak için.  Yahut denizin sığ bir kenarında,  Ayaklarım çıplak ufku seyretmek için.  Bir derin nefes alıp üç derin dert üflüyorum. Yıldızlar bana küskün,  Ayın gözlerine bakmışım. İSMAİL ARIK
Devamı